วันศุกร์ ที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕ - เช้าวันแรก ปรับตัวกับชีวิตบนเรือ

วันศุกร์ ที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๕

   ตี ๕ ครึ่ง ตื่นนอนหมดทุกคน เสร็จแล้วรีบวิ่งขึ้นบนดาดฟ้าไปแถวกลางลำ โดนแดกเรื่องไม่สวัสดีตอนเช้า เหมือนกับตอนเช้าเรียนชั้น ๑ ที่รร.สส. ใหม่ ๆ เลย โดนทุกเช้าเรื่องเสียงสวัสดี อะไรกันนักหนาก็ไม่รู้แม้ว่าจะสวัสดีจนคอจะแตกก็ยังโดนอยู่ดีแหละ รุ่นน้องมาปีหน้าก็คงโดนแบบนี้ล่ะ อ้าวก็มันเป็นประเพณีนี่ ต้องสืบทอดวัฒนธรรมของบรรพบุรุษหน่อย

    ๖ โมง เข้าประจำสถานีรบเลยรีบวิ่ง ๆ ๆ หลบไปอยู่บนสะพานทัศน์เพราะหน้าที่ของเหล่าต้องมาอยู่ที่นี่ พวกเหล่าปืน เหล่าสามัญ กลิน ก็อยู่ข้างล่าง พวกนี้เรียกว่า “พวกปากเรือ” ไม่ค่อยจะถูกชะตากับสื่อสารหรอก เพราะสื่อสารจะทำงานสบายกว่า โดยเฉพาะเหล่าวิทยุ ทำงานกันอยู่ในห้องแอร์เลยหล่ะ ส่วนเหล่าทัศน์ก็สบายเหมือนกันแต่ก็ต้องตากแดดตากลมอยู่บนสะพาน เรียกว่าอยู่สูงกว่าเพื่อน จนใคร ๆ เรียกว่าพวกนี้เหล่าเทวดา งั้นเราก็คงเป็นเทวดาตัวดำ ๆ ซินะ

   เช้าวันแรกก็พยายามปรับตัวหน่อย มองไปทางด้านหัวเรือเป็นทางทิศตะวันออก พระอาทิตย์ดวงโตกำลังเคลื่อนตัวขึ้นพ้นน้ำ เป็นสีทองระยิบระยับตามคลื่นทะเล มองแล้วแสบนัยน์ตา แต่ก็สวยจนต้องทนดู

   ตามแนวเขื่อนเทียบเรือแนว ตะวันออก-ตะวันตก มีเรือรบจอดเป็นแถวเรียงรายยาวตลอดแนว บางลำใหญ่ บางลำเล็กคละเคล้ากันไป เรือบางลำโยกตัวขึ้นลงตามคลื่นมองเห็นเสากระโดงเอียงซ้ายที ขวาที

   เรือพระทองที่จอดเทียบทางด้านกราบขวา ตอนนี้พวกทัศน์ฯ กำลังแถวกันอยู่บนสะพานคงจะอบรมอะไรกันเพราะยังใหม่อยู่ สำหรับเรือเรา เมื่อกี้มีรุ่นพี่ที่เป็นประจำเรือเหล่าทัศน์ คนหนึ่ง พึ่งประจำเรือได้ ๓ เดือนครึ่ง มาอบรมพูดดีมาก ถูกชะตาเลยล่ะ ชื่อ จ.ต. สมบัติ ผ. มาอบรมแล้ว พี่เขาบอกจะควดให้น้อย (ชอบล่ะซิ...) แต่จะให้ความรู้ให้มากที่สุด ๑๕ วันคงจะคุ้นเคยกันขึ้น

   อากาศบนเรือตอนนี้ไม่ค่อยหนาว เมื่อคืนนอนหลับ เสียงเครื่องยนต์เรือซึ่งต้องทำงานตลอด ๒๔ ชั่วโมง ดังจนแรก ๆ คิดว่าจะนอนไม่หลับ แต่พอหลับแล้วกลับฝันว่าไปเที่ยวน้ำตก เลยหลับสบาย ชอบมากเลยตอนหลับ ขณะที่ฝนตก ถ้าอยู่ที่บ้านฝนจะเทเม็ดลงมาถูก สังกะสี ที่เป็นหลังคา เป็นวันที่มีความสุขมาก จะหาเรื่องหลับตลอด แต่นี่เป็นเสียงเครื่องยนต์ต้องจินตนาการเอาเอง

   ตอนนี้ไม่รู้สึกกดดันอะไร คงเป็นเพราะรุ่นพี่เป็นกันเองเลยอบอุ่นใจ มองลงทางด้านท้ายเรือกราบขวา น้ำทะเลเป็นสีน้ำเงินเข้ม ทางด้านทิศตะวันตก ทางกราบเรือขวาทิศใต้เป็นสีเขียวครึ้ม แล้วค่อยๆ จางลงเป็นสีขาว และสีทองทางด้านทิศตะวันออก เห็นขอบฟ้าไกลๆ เป็นเส้นตรงแนวเดียวกันตลอด ทางด้านท้ายเรือขวาประมาณ ๓ ปอยต์ ทุ่นสีส้ม ๒ ทุ่น ลอยอยู่ อยู่ห่างเรือประมาณ ๑,๐๐๐ หลา

   ตอน ๘ โมง ลงไปแถว วันนี้วันศุกร์ บนเรือจะมีแถวใหญ่ แต่บนบกจะมีแถวใหญ่วันพฤหัสบดี แปลกเหมือนกัน ก็คงเป็นประเพณีอีกนั่นแหละ พอแถวใหญ่เสร็จ ผบ.ลงเรือ เลยรีบวิ่งขึ้นไปบนสะพานทัศน์ รีบชักธง THIRD SUB (๓ RD) ธงแทน แสดงถึงว่า ผู้การเรือไม่อยู่เรือ แต่รีบไปหน่อย บวกกับความตื่นเต้นนิดๆ เลยหยิบผิด ชักธง PENNENT THREE ขึ้น จ่าเอกเหล่าทัศน์คนหนึ่งเลยรีบขึ้นมาเปลี่ยน พร้อมกับบอกว่า ความผิดของเอ็งครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ยึดพื้นไปซัก ๒๐ ทีซิ เป็นอันว่าซวยไปเลยแต่ก็โชคดี เพราะพอมองลงไปบนดาดฟ้าเรือเป็นพวกเพื่อนๆ เหล่าทัศน์กำลังเป่ากายบริหารให้พวก รร.ชุมพล ฯ เต้นอยู่ ถ้าเราไม่ขึ้นมาป่านนี้ก็คงเต้นเป็นเจ้าเข้าอยู่ข้างล่างแล้ว

   เข้ายามทัศน์ ตอนนี้ก็มีหน้าที่คอยดู อย่างเดียวว่าเมื่อไหร่ ผู้การฯจะขึ้นเรือซะที ผู้การเรือหลวงอ่างทอง ยศ นาวาตรี รู้สึกจะชื่อ น.ต.รณภพ กาญจนพันธ์ ยังหนุ่มอยู่เลย หล่ออีกต่างหาก สูงขาว จมูกโด่ง ผมสีน้ำตาลดำ เรียกว่า หล่อไปคนละแบบกับต้นเรือ อ้อ ต้นเรือก็พึ่งรู้ว่าชื่อ ร.อ.สยาม พงศ์พลาดิศัย (นามสกุลอ่านยากจัง)

   มองท้องทะเลตอนนี้เป็นประกายสีเงิน ทอแสงระยิบระยับ เคยเห็นภาพเช่นนี้ในรูปถ่าย พึ่งมาสัมผัสของจริงก็ครั้งนี้ เสียดายที่ลงไปสัมผัสด้วยร่างกายไม่ได้ไม่งั้นคงจะดีกว่านี้แยะ อากาศบนเรือถึงจะอยู่ใกล้น้ำแต่ก็ร้อน คงเป็นเพราะเหล็กคายความร้อนออกมานั่นเอง ร้อนแบบนี้มั๊งที่ทำให้ทหารเรือตัวดำ แม้จะไม่ถูกแดด แต่ เปลวความร้อนจะมีอยู่ตลอดเวลาเป็นไปได้ที่เปลวความร้อนนี้จะเผาไหม้ผิวแบบเงียบๆ ไม่ให้รู้สึกตัว

   ทางหัวเรือขวา ประมาณ ๔ ปอยต์ เป็นเกาะอะไรไม่รู้ มองขึ้นไปท้องฟ้าเหนือเกาะ เห็นควันสีแดง สลับเขียวกระจายเป็นวงกว้าง บริเวณตัวเกาะเองก็มีควันสีแดงกระจายไปทั่ว ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไรกัน หรือเขายิงเล่นกันเฉย ๆ อยู่บนเรือนี่กลิ่นที่ติดจมูกเลยก็คือกลิ่นสีและกาวแป้ง เฮ้ย ไม่ใช่กลิ่นสีและควันน้ำมันฟุ้งไปทั่วเลย เมื่อวานไม่ได้อาบน้ำตัวเลยเหนียวไปหน่อย ไม่รู้วันนี้จะได้อาบหรือเปล่า

   ตอนบ่ายหลังทานอาหารเสร็จ ก็มีการแถวกลางลำเล่น PT. กัน นรจ.เหล่าทัศน์ก็เป็นเจ้าหน้าที่เป่านกหวีดตามระเบียบ (ยศ.ทร.)ตอนเล่นก็ให้ถอดเสื้อ ถอดหมวก นำพวกชุมพลทั้งชั้น ๑ ชั้น ๒ เล่น เล่นกันมั่วพอดู (ก็เราเป่าให้เขามั่วนี่) ไอ้เราตอนอยู่ที่โรงเรียนเคยแต่เป่ากายบริหาร พอให้มานำเล่น PT. ไม่รู้จะงัดท่าอะไรมานำเล่น ท่าแรกเอาแก้ตายก่อนก็คงหนีไม่พ้น full ต่อด้วย half อย่างละ ๒๐ ยก ตาม form อีกอย่างหนึ่ง เป่ารัว ๆ นกหวีดสั้น ติ๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๕ ครั้ง ตอนอยู่บกไม่เคยเป่าได้เลย พอลงเรือทำไมมันเป่าได้ก็ไม่รู้ แปลกๆแฮะ

   ตอนเย็นวันนี้ได้ข่าวมาว่า วันพรุ่งนี้จะมีประเพณี การวิ่งขึ้นเขาเสด็จกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์กัน วิ่งขึ้นเขา ๖ km ลงอีก ๖ km คงแทบตายเหมือนกัน ตอนนี้ก็กำลังคิดหาทาง “ซึม” ไม่ไปวิ่งอยู่ ได้ยินประจำเรือบอกมาว่า วันที่ ๙ เรือจะออกดินทางไปจังหวัดชุมพร อยากให้ออกเร็ว ๆ จัง อยากจะสัมผัสความรู้สึก อ้างว้าง กลางเส้นขอบฟ้า เช่น ที่บรรพบุรุษชาวเรือว่า มันเงียบเหงา ว้าเหว่ จะจริงหรือเปล่านะ อยากรู้จัง

   เกาะที่เห็นเมื่อตอนกลางวันเรียกว่า "เกาะพระ" ความจริงน่าจะเรียกเป็น เกาะนรก หรือ เกาะอำมหิต มากกว่าไม่สมชื่อ เกาะพระ เลย เพราะว่าเป็นเกาะที่ตั้งของศูนย์ฝึก มนุษย์กบของไทย พวกทำลายใต้น้ำจู่โจม U.D.T. (UNDERWATER DEMOLITON TEAM)

   คนเหล่านี้นับว่าเป็นพวกนักรบที่เก่งที่สุดของนักรบ ๓ เหล่าทัพไทยก็ได้ เคยอ่านหนังสือพบว่า มนุษย์กบของไทยจะถูกฝึกยุทธวิธีการรบต่าง ๆ ให้ชำนาญ ทั้งภาคบก ภาคทะเล และอากาศ พวกเขาจะถูกทรมานทุกวิถีทาง เพื่อทำให้มีความสามารถสูงสุด เป็นหน่วยรบอิสระที่เรียกว่า เกินมนุษย์ธรรมดาจะทำได้ ครูที่ฝึกอยู่ รร. ชุมพลเคยเข้าร่วมฝึกด้วย แต่ไม่จบหลักสูตรเพราะไปสลบซะก่อนจะจบ ๒ สัปดาห์ น่าเสียดายแทน ครูบอกคนสมัครเข้าฝึก ๕๐๐ กว่าคน จะเหลือฝึกถึงชั้นจบหลักสูตรไม่ถึง ๓๐ คนบางรุ่นอาจเหลือแค่ ๕-๑๐ คนเท่านั้น เพราะคนที่เข้ารับการฝึก ถ้าเกิดเสียชีวิตขึ้นมา ก็จะมีการจำหน่ายเสียชีวิตได้เป็นเปอร์เซ็นต์ หนหนึ่งๆ (ไม่รู้เท่าไหร่เหมือนกัน) บางคนก็เสียสติเป็นบ้าไปก็มี เพราะความกดดันจะสูงมาก

   เคยดูสารคดีที่บันทึกเป็น V.D.O.เทปไว้ เป็นการฝึกกบที่งานวันเด็กสนามเสือป่า จะเห็นชีวิตเริ่มแรกพวกมนุษย์กบจะโดนโกนศีรษะ ปิดตา ห้อยนกหวีด ปิดตาอยู่ประมาณ ๒ วัน พร้อมทั้งฝึกไปด้วย ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล เสร็จแล้วเขาก็ถอดเสื้อทาทิงเจอร์ IODIN สด ๆ ให้ คงจะปวดแสบน่าดู จากนั้นก็ปิดตาพาไปปล่อย กลางสวนยางพาราทางจังหวัดภาคใต้แล้วหาทางกลับเอง ตามเวลาที่กำหนดให้ เห็นแล้วสงสารจริง ๆ

   คนเหล่านี้จบมาแล้วอดภูมิใจแทนไม่ได้ การฝึก “ลินคอร์น” หรือ “RANGER” พวกเสือคาบดาบ อะไรนั่นคงจะเป็นแค่น้องๆของหลักสูตร “จู่โจมทำลายใต้น้ำ” เคยคิดเหมือนกันว่าอยากจะเป็น “มนุษย์กบ” แต่ร่างกายคงจะไม่ไหว แค่โดนทำโทษของ นรจ. ก็จะบ้าตายอยู่แล้วแต่ก็ไม่แน่นะ คนเราถ้าผิดหวังหรือเสียใจอะไรมาก ๆ ความเจ็บปวดทางกายก็คงจะไม่เท่าไหร่หรอก บางทีอาจจะใช้บาดแผลลบล้างกันก็ได้ ก็เหมือนกับตอนโดนทำโทษบางครั้งเจ็บใจกับบางเรื่อง ความเหนื่อยไม่ว่าจะมากแค่ไหนก็พยายามจะให้เหนื่อยที่สุดจะได้ลบล้างความในใจให้หมดไป

   ตอนนี้ก็เริ่มจะค่ำลงแล้ว รอชักธงราชนาวีลงอย่างเดียว ท้องทะเลด้านตะวันออก เริ่มเป็นสีน้ำเงินเข้ม มาถึงข้างกราบ ไล่ TONE สีเป็นสีเขียวสีเงินและเป็นสีทอง ทางทิศตะวันตก มีเรือลำหนึ่งแล่นมาทางทายเรือขวามองไม่ชัดว่าเป็นเรืออะไร ตอนนี้กำลังรอกล้องสองตาอยู่ ซึ่งคงจะเห็นได้ชัดขึ้นคงจะได้อีก ๒-๓ วัน เรือที่แล่นเข้ามา เห็นชัดเจนอ่านตัวอักษรข้างเรือได้ “POLICE 626” เรือตำรวจน้ำนั่นเอง

	ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน พฤษภาคม 19, 2012, 04:23:22 PM